بررسی وضعیت تولید، تجارت و اقتصاد مبلمان کشور، طی دو دهه اخیر-قسمت پنجم

گزارشات و بررسیهاي صورت گرفته، تعدادي از مهمترین و بزرگترین واحدهاي تولید مبل کشور

در طی بازدید تعدادي از واحدهاي تولیدي استانهاي اصفهان (شهر دولت آباد)، تهران (بومهن، جاجرود و تهران) و یزد (کارخانه مبلمان
خاورمیانه اردکان)، مشخص شد که بیشتر چوبهاي مورد استفاده از نوع راش، گردو، نراد و بعضاً صنوبر میباشد. ولی بسیاري از این
چوبها به صورت استاندارد خشک نمیشوند، و در اکثر کارگاههاي تولیدي، کورهاي براي خشک کردن صحیح چوب آلات وجود ندارد.
بسیاري از تولیدکنندهها اطلاع صحیحی از هدف خشک کردن ندارند و مفهوم خشک کردن در واحدهاي تولیدي کشور به دلیل عدم اطلاع
از مزایاي چوب خشک کن رفته و ناتوانی در امر خشک کردن چوب در کوره با درصد ضایعات کم معنایی ندارد. چوبهاي مورد استفاده به
صورت ناصحیح و بدون چوبدستک گذاري، در هواي آزاد خشک میشوند، که این امر باعث پایین آمدن کیفیت اولیه چوبها به علت
قرارگیري طولانیمدت در زیر نور آفتاب، باد، برف و باران میشود. بدینصورت که چوب بعد از خریداري، شش ماه به صورت غیرصحیح در
هواي آزاد دسته بندي میشود و بعد به اندازههاي دلخواه تبدیل شده و دوباره شش ماه دیگر در داخل کارگاه انبار میشود و در نهایت
یکسال بعد از خریداري این چوبآلات مورد استفاده قرار میگیرند. چنین روندي علاوه بر خواب یک ساله سرمایه و بالا رفتن هزینه تمام
شده، خطر پوسیدگی و باختگی چوب را درخشک کردن دراز مدت در هواي آزاد بهوجود میآورد. نحوه طراحی مبلمان در بسیاري از
کارگاههاي کشور بر اساس مجلههاي خارجی میباشد. ولی تعدادي از هنرمندان با خلق طرحهاي زیبا، که نشان دهنده هنر زیباي ایرانیان
میباشد، تحسین جهانیان را بر میانگیزند.
٤
در طی چند سال اخیر بحث واردات بیرویه مبلمان به کشور و وجود مشکلات و ابهامات اساسی در میزان و نحوه اعمال تعرفه واردات
مبلمان بارها و بارها مورد اشاره مسئولان اتحادیههاي مختلف صنعت مبلمان و نیز کارشناسان و دستاندرکاران این صنعت قرار گرفته است.
بررسی و تحقیق در زمینه فعالیت و اشتغال درودگران و صاحبان حرف و تولیدکنندگان مبلمان و دکوراسیون داخلی در کشور نشانگر این
واقعیت تأسفانگیز است که در طی چند سال اخیر حداقل 60000 نفر از نیروي کار شاغل در این حرفه از شغل خود بیکار شده و اغلب
کارگاههاي مبلمان و واحدهاي درودگري کشور که تعداد آنها به 46926 واحد میرسد ناگزیر به تعدیل و کاهش نیروي کار خود گردیدهاند.
بررسیهاي بیشتر واقعیت تلخ دیگري را آشکار میسازد و آن تغییر رویکرد صاحبان واحدهاي کوچک تولیدي صنایع و حرف مرتبط با چوب
از تولید به سمت تجارت و به عبارت دیگر استحاله و تبدیل شدن کارگاههاي تولیدي به بنگاههاي تجاري و یا عاملیت فروش و نمایندگی
محصولات چوبی و مبلمان کشورهاي بیگانهاي همچون ترکیه، مالزي، چین، اندونزي و حتی ویتنام است. در این میان سوال مهم و اساسی
که مطرح می شود این است که علت این موضوع چیست؟ چرا تولید کنندگان و صاحبان حرف چوب داخلی که دهها سال سابقه و تجربه
تولید و طراحی بهترین مبلمان و دکوراسیون چوب را که میتوانسته مزیت نسبی کشور ما باشد شغل آباء و اجدادي و حرفه تخصصی خود را
ترك کرده و به تجارت و یا عاملیت فروش مصنوعات بیگانگان تبدیل میشوند؟